Blog

Over kamers, verbouwingen, Engelse teksten en de vraag die onder alles bleef liggen.

Ik keek naar de afbeelding die ik net bij mijn LinkedIn-post had geplaatst en dacht: ja, dit is dus ongeveer het punt waarop ik mensen een beetje in verwarring breng.

Want wie Cortijo La Vista volgt, verwacht misschien vooral foto’s van slaapkamers. Of van een muur die eindelijk niet meer dreigt naar beneden te komen. Of van het zwembad met zo’n lucht erboven waarbij je bijna automatisch denkt: lekker hoor, die zitten daar maar in Spanje.

En eerlijk is eerlijk, die beelden zijn er ook.

Er zijn slaapkamers. Er is een zwembad. Er zijn olijfbomen, steeneiken, stof, stenen, gereedschap, emmers verf en dagen waarop wij denken dat we een planning hebben, waarna Spanje vriendelijk glimlacht en iets anders besluit.

Maar Cortijo La Vista is voor ons nooit alleen een gebouw geweest.

Als het alleen om een huis in Spanje was gegaan, hadden we waarschijnlijk een veel eenvoudiger besluit genomen. Iets met minder vergunningen. Minder vierkante meters. Minder badkamers. Minder tegels waarvan je drie jaar later nog steeds denkt: waar kwamen die ook alweer vandaan?

Maar zo ging het niet.

Feiko en ik vielen niet alleen voor een plek. We vielen voor wat die plek bij ons losmaakte. Voor de ruimte. Voor het uitzicht. Voor de stilte die eerst ongemakkelijk is en daarna ineens iets teruggeeft. Voor de vraag die daar steeds weer op tafel kwam, meestal niet op een groots moment, maar gewoon tijdens het eten, in de auto of met koffie voor ons neus.

Wat willen we eigenlijk?

Of misschien preciezer: wat klopt nog, en wat houden we vooral in stand omdat het ooit logisch was?

De echte verbouwing begon eerder

Dat is de reden dat ik niet alleen schrijf over de verbouwing, de kamers en de buitenkant van de Cortijo. Die horen erbij. Natuurlijk. Zonder dak boven je hoofd wordt zelfs het mooiste verlangen vrij snel een vochtprobleem.

Maar de echte verbouwing begon eerder.

Niet aan het huis, maar aan ons eigen idee van een goed leven.

Ik ben registeraccountant. Mijn hoofd houdt van overzicht. Van cijfers die aansluiten. Van scenario’s, analyses, modellen en dingen die bij voorkeur niet instorten zodra je er een beetje realiteit tegenaan duwt.

Die manier van kijken heeft mij jarenlang geholpen in mijn werk. En eerlijk gezegd helpt die ons ook in Spanje. Want een verlangen serieus nemen betekent niet dat je ineens je verstand uitschakelt en in een linnen broek op een berg gaat staan wachten tot het universum de planning doorstuurt.

Je moet nog steeds rekenen. Nog steeds nadenken. Nog steeds kijken wat kan, wat niet kan en waar je jezelf misschien een mooi verhaal vertelt omdat dat prettiger voelt dan de spreadsheet.

Maar andersom is ook waar.

Je kunt jezelf niet eindeloos blijven overtuigen dat alles klopt, alleen omdat het op papier klopt.

Daar zit voor mij precies de kern van wat ik de komende tijd vaker wil delen. Niet alleen het eindplaatje. Niet alleen de zonsondergang. Niet alleen de kamer nadat het bed is opgemaakt en de kussens toevallig doen alsof ze altijd zo hebben gelegen.

Maar ook de vragen daaronder.

Hoe weet je of een verlangen echt is? Hoe neem je het serieus zonder roekeloos te worden? Hoe blijf je praktisch zonder jezelf kwijt te raken? En hoe maak je keuzes die niet alleen verstandig lijken, maar ook nog passen bij het leven dat je eigenlijk wilt leiden?

Waarom ik over keuzes schrijf

Cortijo La Vista is uit die vragen ontstaan.

Niet uit één romantisch besluit op een Spaans terras, al klinkt dat natuurlijk beter en scheelt het ongeveer zeven Excel-tabbladen in de uitleg. Het ontstond uit jaren van voelen, rekenen, praten, twijfelen, opnieuw kijken en toch weer verder gaan.

Daarom schrijf ik over keuzes.

Niet omdat ik mensen wil vertellen hoe ze moeten leven. Daar ben ik eerlijk gezegd ook veel te nuchter voor. Maar omdat ik heb ervaren dat de juiste vraag soms meer in beweging zet dan een kant-en-klaar antwoord.

En ook omdat ik denk dat veel mensen dit herkennen. Een leven kan op papier kloppen en toch kan er ergens iets blijven trekken. Niet hard genoeg om alles meteen om te gooien. Wel hardnekkig genoeg om niet meer helemaal te verdwijnen.

Dat soort vragen verdwijnen meestal niet omdat je ze goed hebt uitgelegd. Ze worden alleen stiller. Tot je weer ergens aan een tafel zit, of onderweg bent, of wakker wordt op een gewone ochtend en denkt: daar is hij weer.

Waarom ik steeds vaker in het Engels schrijf

Er is nog iets waar ik zelf ook even aan moest wennen: ik schrijf inmiddels steeds vaker in het Engels.

Niet omdat Nederlands ineens niet meer goed voelt. Nederlands is de taal waarin ik denk, mopper, twijfel, schrijf en Feiko vraag waar hij in vredesnaam mijn snoeischaar heeft gelaten.

Maar Cortijo La Vista ligt in Spanje. De mensen die zich aangetrokken voelen tot deze plek komen straks niet alleen uit Nederland. Facilitators, gasten, dromers, denkers, makers, mensen die even uit hun gewone omgeving willen stappen: die zitten niet allemaal in mijn Nederlandse bubbel.

Engels is voor mij daarom geen marketingtruc geworden. Het is meer een brug. Een manier om het verhaal van deze plek iets verder te laten reizen dan de kring mensen die ons al kent.

En misschien past dat ook wel bij de fase waarin we zitten.

We zijn nog niet volledig open. We wonen nog niet definitief in Spanje. De Cortijo is nog onderweg, net als wij. Maar het verhaal is al begonnen.

Dus ja, ik blijf foto’s delen van muren, kamers, uitzichten, olijfbomen en Spaanse luchten. Want die horen erbij en ik word er zelf ook nog steeds blij van.

Maar af en toe neem ik je ook mee naar de vraag eronder.

Niet omdat ik antwoorden heb voor iemand anders.

Wel omdat ik inmiddels weet hoeveel er kan verschuiven als je een vraag serieus durft te nemen die al veel langer aan de deur staat te kloppen.

Voor ons begon het daar.

Niet met een perfect plan.

Maar met de vraag wat er eigenlijk nog klopte.

En met de moed om die vraag niet meteen weer weg te redeneren.

Veelgestelde vragen

Wat als je leven op papier klopt, maar niet meer helemaal goed voelt?

Dan is het verleidelijk om dat gevoel meteen weg te redeneren. Zeker als er niets echt mis is. Je hebt werk, inkomen, een huis, mensen om je heen en misschien zelfs een leven waar je ooit heel bewust voor hebt gekozen.

Maar een leven dat op papier klopt, hoeft niet automatisch een leven te zijn dat nog helemaal bij je past. Soms verandert er iets in jou, terwijl de buitenkant hetzelfde blijft. Dan is de vraag niet meteen of alles anders moet. De vraag is eerder of je eerlijk durft te kijken naar wat er schuurt.

Hoe weet je of een verlangen serieus is?

Niet ieder verlangen vraagt om een groot besluit. Soms is het een periode waarin je te veel hebt gedragen, te weinig hebt geslapen of gewoon even geen ruimte meer voelt. Maar sommige verlangens blijven terugkomen. Niet luid en dramatisch, maar wel hardnekkig.

Voor mij werd een verlangen serieus toen het niet verdween nadat ik het logisch had uitgelegd. Het kwam terug aan tafel, onderweg, tijdens gewone dagen waarop er eigenlijk niets aan de hand was. Dan wordt het misschien geen bewijs, maar wel iets om niet langer achteloos weg te schuiven.

Hoe neem je een verlangen serieus zonder roekeloos te worden?

Door niet meteen te springen, maar ook niet eindeloos stil te blijven staan. Een verlangen serieus nemen betekent niet dat je je verstand uitschakelt. Het betekent dat je het niet langer behandelt als iets wat eerst moet verdwijnen voordat je verder kunt.

Je kunt rekenen, onderzoeken, praten, scenario’s maken en tegelijk eerlijk blijven over wat je voelt. Juist die combinatie heeft ons geholpen. Niet blind je hart volgen, maar ook niet doen alsof je hoofd altijd het hele verhaal kent.

Waarom schrijf je hierover op een website over een cortijo in Andalusië?

Omdat Cortijo La Vista niet losstaat van deze vragen. De plek is niet begonnen met een perfect ondernemingsplan of een romantisch besluit op een Spaans terras. Ze is ontstaan uit jaren van voelen, rekenen, twijfelen, opnieuw kijken en steeds weer terugkomen bij dezelfde vraag: wat klopt nog?

Daarom gaat deze website niet alleen over kamers, uitzichten en verbouwingen. Die horen erbij. Maar onder die zichtbare laag ligt het verhaal van keuzes maken, verlangen serieus nemen en stap voor stap bouwen aan een leven dat niet alleen op papier klopt.

Waar begin je als je zelf met zo’n vraag rondloopt?

Niet bij een groot besluit. Niet bij alles omgooien. En ook niet bij jezelf wijsmaken dat je ondankbaar bent omdat je iets mist in een leven dat verder prima lijkt.

Je kunt beginnen met de vraag wat nog klopt. Waar krijg je energie van? Wat kost je steeds meer moeite? Wat houd je in stand omdat het ooit logisch was? En welk verlangen komt steeds terug, ook als je het al tien keer hebt uitgelegd?

Daarvoor maakte ik de gratis gids Kiezen wat klopt. Niet als stappenplan om je leven overhoop te halen, maar als rustige plek om te beginnen met kijken.

Samenvatting

Cortijo La Vista is voor ons nooit alleen een gebouw geweest. De plek ontstond uit een vraag die bleef terugkomen: wat klopt nog, en wat houden we vooral in stand omdat het ooit logisch was?

Daarom schrijf ik niet alleen over kamers, verbouwingen en uitzichten, maar ook over keuzes, verlangen en de zoektocht naar een leven dat niet alleen op papier klopt.

Wil je zelf rustig met die vraag beginnen? Ik maakte er een gratis gids over: Kiezen wat klopt.